Partij van de Dingen

Maxime Verhagen uit de politiek, CDA’ers kiezen een eenvoudige aanvoerder en zelfs binnen de PvdA is er sprake van een soort van eenheid. Hoe moet dat nu met de vuile spelletjes? Waar blijven de messen in de rug? Hoe staat dat nu met de bestellingen broodjes kroket? Er gaat dit jaar toch nog wel een deur trending topic worden op Twitter?

Maar gelukkig! De politiek zou de politiek niet zijn als het niet het slechtste in een mens naar boven haalt. Ook bij hen met het zelfbenoemde geweten, bij hen die moreel superieur zijn – bij de goeden, zeg maar.

GroenLinks sprong gisteren dapper in het gapende gat, waarmee de partij definitief een bestuurdersclub is geworden. Zeg elite, zeg establishment, wij zeggen GroenLinks. Tofik Dibi mocht geen leider worden omdat hij geen leiderschapservaring heeft en strategisch niet bijster intelligent zou zijn. Was getekend, een partij die met opgeheven vinger en embedded parkeerwachter de Kundeez wel even zou uitleggen wat democratie is.

Opgelucht over de toch aanwezige vuile spelletjes werden wij laat op de avond getrakteerd op een toetje. Voor het eerst zagen we live hoe een partijvoorzitter het mes in de borst van een kandidaatleider stak. “Je mag op Dibi stemmen hoor, maar liever niet, want hij is hartstikke ongeschikt.” Waarna Heleen nog iets sputterde over “dingen” die “waren ontstaan” in “de media”. Wij dachten dat je dat sinds de eeuwwisseling al niet meer kon zeggen, maar goed.

Hij is mooi: Dibi als het CO2 onder de GroenLinksers. Opgelucht waren wij ook voor Wit-Rusland, dat met het GroenLinks-partijburo een partner heeft in de strijd tegen glasnost en perestrojka. Want iedereen is verschillig, maar sommigen zijn meer verschillig dan anderen.

Amices,

Het nieuws heeft u waarschijnlijk al bereikt: de legendarische disco zangeres Donna Summer is vandaag overleden. Op Hemelvaartsdag, what’s in a name!, 2012 eindigde haar strijd tegen een slopende ziekte.

Vanuit de partijburelen is mij gevraagd om deze zwarte dag toch nog enig licht te geven. En om dat de doen door een paar herinneringen aan Donna Summer aan het papier toe te vertrouwen.

U moet weten dat ik in mijn jongere jaren een levendige flirt met de disco muziek heb gehad. Iedere zaterdagavond sloop ik, in mijn disco outfit en met gepoetste schoenen, het ouderlijk huis uit om vervolgens mijn ziel en zaligheid op de dansvloer bloot te leggen.

En daar ontmoette ik haar voor het eerst, de vrouw uit duizenden. Vrinden, het staat op mijn netvlies gebrand hoe ze daar te midden van een overvolle discotheek alle aandacht naar zich toe trok. Gehuld in een kaki outfit en met haar reebruine ogen en zoete stemgeluid maakte ze, zoals dat zo mooi heet, de blits.

U kent mij als een evenwichtig persoon maar ik zal u toevertrouwen dat ik toen een moment wankelde. Wat een prachtige verschijning! Vergeet Tavares, Gloria Gaynor en Sister Sledge…Donna Summer was vanaf dat moment dé naam op de dansvloer.

Avonden en nachten heb ik met haar doorgebracht. En ze kwamen allemaal voorbij ‘Lady of the night’, ‘I feel love’, ‘This time I know it’s for real’, ‘bad girls’ en natuurlijk ‘hot stuff’. Het was alsof iedere hit die zij zong een fase in onze innige en warme relatie beschreef.

Amices, vandaag is een bijzonder mens overleden. Alhoewel ik haar helaas niet meer terug kan halen naar ons aardse bestaan kan ik haar herinnering wel levende houden. Daarom deze speciale lach en traan. Donna deze laatste voor en met jou!

Donna Summer (31 december 1948 – 17 mei 2012)

Zojuist heeft ons het droevige nieuws bereikt dat Donna Summer op 63-jarige leeftijd is overleden.

Zoals u weet heeft onze partijmastodont tijdens zijn discoperiode innige banden met de legendarische Amerikaanse disco- en soulzangeres Donna Summer onderhouden. In een eerste reactie liet hij op emotionele wijze blijken: ‘met verslagenheid kennis te hebben genomen van het nieuws. Het verlies van deze warme en allesomvattende persoonlijkheid, die ik van dichtbij mee heb mogen maken, zal zwaar vallen voor de naaste familie. Mijn medeleven gaat naar hen uit’.

Vanwege dit trieste nieuws zal de partij van de dingen vanavond een ‘lach en traan’ publiceren waarin onze partijmastodont herinneringen op zal halen aan Donna Summer.

Later meer.

Gepeupel,

Ik wil u graag op de hoogte brengen van belangrijk nieuws. Nieuwswaardig nieuws ook. Anders zou het natuurlijk geen nieuws zijn. Bovendien zou ik mij er dan niet mee bezig houden. Maar dat allemaal terzijde.

Eén van de speerpunten van de Partij van de Dingen zal de komende periode het opzetten van meldpunten zijn. De afgelopen maanden hebben wij, her en der, in het land diverse ‘pilots’ gehouden met meldpunten. De resultaten van deze pilots zullen wij terstond publiceren op onze website. Maar laat ik u dit zeggen: het was een succes, het is een succes en het zal een nog groter succes worden!

U kunt van ons een onuitputtelijk overzicht van meldpunten verwachten. Heeft u een ding dat u dwars zit? Meldt het! Obstruerende dingen op de openbare weg? Meldt het! Dingen tussen de tanden van uw gesprekspartner? Meldt het!

Uw aller,

Partijmastodont

BAM! Klapte daar het kleine beetje fundament onder GroenLinks in elkaar? Viel Jolande Sap van haar troon? Landde daar een verdwaalde Syrische granaat in de achtertuin? Fietste er ergens een Schleckbroertje rond?

Allerlei vragen rond een klein nietszeggend woordje met vele betekenissen. Ideaal om dat natuurlijk als slogan van je campagne te gaan gebruiken. Kort, makkelijk en met een vleugje DWDD. Als dat de GroenLinks-kiezer niet trekt… nietszeggender gaat het immers niet worden.

Dat Wientjes een beetje arrogant uit de hoogte deed toen hij stelde dat Nederland te weinig goede politici kent, wist iedereen. We hebben ook te weinig grijze oude mannen met een vet plakkend lokje haar boven op het hoofd. Daar zegt Van Bijsterveldt toch ook niks over?

Vroeger, toen had men het nog over kwaliteit om het land te dienen, niet die van één of ander moreel failliet vergaderclubje van de SER. Toen betekende verjonging niet een net afgestudeerd studentje als partijleider. En ook niet dat je als campagneleider iemand aanstelt die net een veredeld traineeship bij het een of andere marginale clubje heeft afgerond.

Vroeger, toen politici zich bewezen hadden in de samenleving en deze kennis wilden gebruiken in de politiek. De tijd voor de Sharon Dijksma’s die beginnen in de politiek om daarna ooit misschien een goed betaalde baan binnen te tikken. Toen partijmastodonten ouder dan 40 jaar waren. Toen het middel nog geen doel was. Toen wij nog niet nodig waren om dingen anders te doen!

Tegenwoordig begint men schreeuwerig met een BAM! om te eindigen in een lullige ‘plof’. Wij doen het anders. Van onderop, met mensen die de waarden van dingen inzien. Met de partijmastodont, die begon met zachte plofjes die steeds luider worden. Uiteindelijk eindigen wij met een knal. Dan zullen dingen écht anders gaan!

Gisteren ontvingen wij een brief van Adrie uit Venlo.

Geachte partijmastodont en overige leden van de partij,

Met veel interesse heb ik uw ingezonden stuk over het reeds in 2010 (!) geopende meldpunt gelezen. Eens temeer heeft u zich als partijmastodont als een visionair bewezen. Wijlen Kim Jong Il zou trots op u zijn.

Mag ik uit uw woorden opmaken dat de Partij van de Dingen een lijst heeft met mensen die hun buurman/-vrouw hebben aangegeven bij het meldpunt? En gaat u deze lijst publiceren?

Wat zijn overigens uw overige plannen omtrent het fenomeen ‘meldpunten’?

Met alle hoogachting,

Adrie V.

Beste Adrie, het antwoord is simpel: Ja wij hebben een lijst met namen. Wij gaan deze niet publiceren, hoogstens lekken naar de media. Over de komende plannen zullen we je op de hoogte houden.

De media en wetenschap, het blijft een lastige combinatie – al jaren. Blijken ze toch weer de leercurve van een gemiddelde pabo-student te hebben. Dit keer gingen ze massaal de fout in bij een zogenaamd onderzoekje naar jongeren en social media. Door een zichzelf benoemde Academie, de Nationale Academie Media & Maatschappij. Die zagen een ideale kans om reclame te maken voor hun bedrijfje – een educatieve instellingen is het niet. Puike kop erboven en de media duikt er op. Jongeren, social media en problemen, daar smult elke redacteur van, toch?!

Een kleine controle had een hoop stress gescheeld bij veel mensen. Als Freek de Jonge en Angela Groothuizen in je Commissie van Aanbeveling zit, dan moeten er bellen gaan rinkelen. En dan hebben wij het nog niet eens over de gebruikte data. Daar begrijpen ze al helemaal niks van. Dat krijg je als journalisten geleerd wordt het snelst de commando ‘ctrl+c en ctrl+v’ uit te voeren in plaats van het verschil tussen causaal verband en correlatie te leren.

In crisistijd is dit natuurlijk ideaal voor een Jan Kees. Na het rapport van de Commissie de Wit waarin de Kamer zelf zegt geen snars van economie te begrijpen is de laatste waakhond, de pers, ook buitenspel gezet. Door zichzelf, dat dan weer wel. Volgens de NOS is er helemaal geen behoefte aan mensen die de wetenschap wél begrijpen. Het enige wat Jan Kees hoeft te doen is een stagiair met hip getikt persberichtje naar een journalist sturen.Voor je het weet is het Kunduz-akkoord dan Lente-akkoord genoemd om als TAFKAK te eindigen. Framing gelukt en Jan Kees kan verder met woorden die de pennenlikkers toch niet begrijpen.

Amices,

Graag wil ik, voordat de bezetter al onze communicatiemiddelen in beslag neemt, nog eenmaal het woord tot u richten. En wel voor een historische terugblik. Zo vlak voor het einde schiet je leven toch als een film aan je voorbij.

10 mei 2010, vandaag precies 2 jaar geleden, had ik de eer om het eerste meldpunt in de geschiedenis van de populistische Nederlandse politiek te openen. Sta mij toe te quoten uit eigen werk:

Speciaal voor deze mensen (want dat zijn het!) wil de PvdDingen een meldpunt oprichten: het IVMIMHGDMHBOVM (Ik Voel Mij In Mijn Hemd Gezet Door Mijn Homofobe Buurman Of -Vrouw Meldpunt). Bij dit meldpunt kunt u uw hart luchten en uw klachten zullen door een ambtenaar genoteerd worden.

U ziet het, de partijmastodont liet zijn visie op de toekomst weer eens gelden. Dan kwam Obama wel leuk het homohuwelijk toejuichen, maar de PvdDingen was 2 jaar eerder met het meldpunt dat homo’s (ja, ook mensen!) definitief bestaansrecht zou geven in ons landje. En dat hebben we geweten.

Nadat wij onze poorten openzetten voor melders van homofobe buurmannen- en vrouwen, ging het dak eraf bij het partijburo. Vele duizenden mensen gaven gehoor aan onze oproep, allen in de veronderstelling dat wij daadwerkelijk iets met deze meldingen zouden gaan doen. Helaas hadden velen van u de kleine lettertjes onder onze oproep niet helemaal meegekregen:

Heb overigens niet de illusie dat er iets met de klachten gedaan wordt: het blijft een overheidsinstantie. Wij overwegen dan ook sterk om voor dit werk parkeerwachters, studieadviseurs en NS-personeel in te zetten.

U vraag zich wellicht af wat dan wel het resultaat is geweest van deze exercitie? Vrienden, dat zijn er 3:

1. Alle melders hebben even stoom af kunnen blazen.
2. Door de drukte van al deze meldingen zit onze partijstagiare nog steeds met een burn-out garnalen te pellen in Alblasserdam: Jeltje, het ga je goed!
3. We zijn nu in het bezit van een prachtig overzicht van 7.904 personen die hun buren hebben aangegeven. Kortom, een groep mensen die er niet voor terugdeinst om hun medeburgers te verlinken. Dat doet ons ergens aan denken. Aan een bepaalde periode. Volgens Twitter zijn de Duitsers al binnen de grenzen.

Maar dat meldpunt pakken ze ons niet meer af!

altijd de uwe,
de Partijmastodont

Vanmiddag zeiden wij het nog: er komt een klamme donderdag aan. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Vijf minuten later hing onze partijmastodont aan de lijn.

Hij had de term “de Italiaans-Duitse as” voorbij horen, en dat was natuurlijk al verkeerd gevallen. Onmiddellijk speelde zijn oorlogswond op. “Monti” klonk opeens als “Mussolini”, en dan kwam ook nog partijstagiaire enthousiast iets vertellen over een Twitter-account waar je live het uitbreken van WOII kunt volgen. “Morgen vallen de Duitsers ons land binnen, spannend!” giechelde ze ook nog.

Dat was de bloody limit (de bloederige grens). Onze partijmastodont was de weg kwijt. Luidkeels en trekkebenend (zijn oorlogswond) kwam hij zojuist het partijkantoor binnenvallen. Onmiddellijk moest een vergadering worden belegd. De uitkomst is enigszins tweeledig, maar we willen hem toch even met u delen.

De Partij van de Dingen is trots op Nederland! Wij zullen ons ten alle tijden verzetten tegen een vijandige invasie in ons land! Tenzij morgen blijkt dat we geen scheen van kans maken, dan zijn wij natuurlijk altijd de redelijkheid zelve en vallen er vast wel wat colaboratiepuntjes uit te halen. Zo zijn wij dan ook wel weer:

Wij wensen u allen veel sterkte morgen en roepen alvast uit volle borst: “Wir haben es nicht gewusst”. Voor het begin van de oorlog natuurlijk. In de coulissen stomen wij meerdere knokploegen klaar die als echte Nederlanders gewapend met een tondeuse de moffenmeiden gaan kaalscheren. Opdat wij allen in het verzet zaten! Onze voorspelling de komende dagen: de Koninklijke Familie pakt de ferry naar Engeland. Wij houden onze adem in, gaat u maar rustig slapen.

Nou nou, wat een zwartgalligheid was het weer gisteren op de partijsite. Maar genoeg gemord hoor! Het is potverdorie de Dag van Europa en daar maken we een feestje van! Dus nu gewoon leuk doen en braaf #MijnEuropa hashtaggen in blije tweets over vrijheid en voorspoed. Want we zijn allemaal één! En we zijn allemaal moe! Begrepen?!

Voor wie dat erg CDA-achtig in de oren klinkt: dat klopt. As we speak gaat Griekenland ten onder aan zijn eigen beurskrach, verdrinkend in een opkomende neonazistische tsunami, maar in Europa is het gesubsidieerd feest. En samen, hand in hand, begeleid door de klanken van de laatste tien Eurovisie Songfestivalwinnaars, gaan we dat veelkoppige crisismonster te lijf! Als er één ding ons door de crisis kan slepen zijn wij het zelf wel. U, het mens. Laten we blij zijn met elkaar!

Maar al die hoopvolle klanken ten spijt, denken wij dat het nog wel eens klammetjes kan gaan worden morgen. Door de economische en meteorologische voorspellingen kunt u er vanuit gaan dat in elk geval twee instanties met de billen samengeknepen zullen zitten: de ECB en de NS. De vraag blijft wie er als eerste onderuit zal gaan: Griekenland, de dienstregeling in de Randstad, of een Schleckje in de Giro. We gaan het zien! Sluiten wij deze dag af met een stichtelijk Alle Menschen werden Brüder. Ode to Joy!